Meintjes oudste nichtje:

Aukje Gortworst-Rozema (1933 - 2018)

aukje baby

Vrijdag 12 januari 2018. Buiten was het ijskoud, maar in het Purmerkerkje van Purmerend gloeiden de warme woorden over Aukje Gortworst-Rozema, weduwe van Jo Gortworst, dochter van Teun en Marie Rozema.  Haar twee kinderen, Ingrid en Ruud Gortworst, spraken samen een In Memoriam uit, waarvan hier een ingekorte versie. 

Ingrid: ’Fietsen tegen de wind’ noemde de arts op de IC  van het Waterlandziekenhuis haar laatste gevecht. Ma had al jaren COPD en leverde steeds een beetje in. Uiteindelijk is zij overleden aan de gevolgen van de griep. Haar longen waren te zwak om weerstand te bieden tegen dit virus.

We nemen afscheid van ma en gelijk ook van ons ouderlijk huis. Herinneringen komen boven over onze jeugd en ook over pa. Want op 12 april van dit  jaar zou pa ook alweer 20 jaar geleden zijn overleden. Op Eerste Paasdag. Daarom had de Pasen voor ons altijd een dubbele betekenis.

Ma woonde in de Oostzijde en pa aan de Westzijde. Opa Rozema was timmerman en opa Gortworst had een stomerij. Er was dus een klassenverschil en vooral oma Gortworst liet ma merken dat ze eigenlijk onder hun stand was. De liefde overwon, maar de onderlinge band tussen ma en haar schoonmoeder is altijd koel geweest. Daarentegen waren opa en oma Rozema gek op pa.

aukje meisjeMa en pa hebben elkaar leren kennen via de jongens-en-meisjes vereniging van de Zuiderkerk. Toen ma 14 jaar was  en pa 16, kregen ze al verkering. In een handgeschreven ‘In Memoriam’ (9 kantjes lang!) schreef opa Rozema: ‘Hoe ze elkaar gevonden hebben, wij weten het niet. Samen hebben het ze het verenigingswerk gedaan , waar ze erg in zaten tot aan de zondagsschoolarbeid toe.’ Opa Rozema was super streng. Ma moest stipt om 22 uur thuis zijn en wanneer er werd gekust in het steegje naast het huis, was het luisteren naar de slagen van de kerkklok, want anders had je kans dat  opa driftig naar buiten kwam. 

aukje trouwenMa ging naar de Huishoudschool ging voor meisjes. Naar de MULO mocht niet van opa Rozema. Uiteindelijk is ma als secretaresse gaan werken op kantoor in Amsterdam. In 1955 gingen pa en ma trouwen en wonen in een flat Amsterdam-Slotermeer. Pa kreeg een baan als onderwijzer aan de Immanuelschool, vlak bij huis.  Ma moest stoppen met werken, want in die tijd werd  de vrouw fulltime huisvrouw.

Ruud: Zij kon geanimeerd kletsen op de camping met iedereen. Zij gaf je al snel het gevoel dat je elkaar al jaren kende. Zij onderhield de sociale contacten. Zij speelden ook canasta en bridge en onderhielden jarenlang contacten met ‘de kring’, een groep echtparen van de Sionskerk. Mijn moeder was diaken in de kerk, vrijwilliger bij het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis en heeft allerlei sociale klussen gedaan.

Ingrid: Ma heeft jarenlang in de evangelisatiecommissie van de Sionskerk gezeten en deed de notulen. Ik zie haar nog aan de eetkamertafel zitten achter de typemachine met een stukje carbon ertussen. Pa en ma waren beiden ook lid van het kerkkoor. Ze waren bekende gezichten in de kerk; maakten veel kennissen en vrienden en hielden de contacten trouw bij. Elke zondagmorgen hadden we wel visite na de kerk.

Ruud: Ma had een eigen wil en voerde graag de regie over haar leven en ook van het gezin. Mijn vader was als hoofdonderwijzer op school de baas, mijn moeder was dat thuis. Zij bereidde onze lange vakanties naar het buitenland voor. Op vrijdagmiddag stonden alle spullen klaar, zodat vader die keurig kon inpakken in de Kever en we al na een uur naar Italië konden vertrekken.

Ingrid: Voor ons  was ma een zeer zorgzame en betrokken moeder. Zo hebben we haar op de kaart getypeerd, maar beter is te zeggen dat ze zeer beschermend en ook vaak overbezorgd was. Ze vond het vreselijk als we op reis waren en altijd bang dat ons iets overkwam. Ik moest altijd zeggen of Henk en ik weer veilig thuis waren na een rit van Purmerend naar Enschede. Pas dan had ze weer rust. Onze ze zomervakanties met de caravan waren voor haar een straf, maar we hielden haar via internet regelmatig op de hoogte, zodat zij de reis precies kon volgen op de kaart in het ANWB boekje.

Ruud: Als een leeuwin kon zij het voor je opnemen als iemand lelijk was tegen haar kinderen. Toen mijn schoolboeken wel erg beschadigd waren, ontdekte zij dat een jongen op de middelbare school elke keer mijn boeken op de grond gooide en regelde zij het met de conrector dat ik eenmalig wraak mocht nemen. Dat hielp. Zij bracht mij naar school achter op de brommer als mijn band lek was en zette mij discreet af op een plaats waar niemand mij kon zien, zij smeerde mijn boterhammen en hing memobriefjes op, zodat ik niets kon vergeten. Zij schreef een lange bezorgde brief, toen Ria voor het eerst bleef slapen en haar dat wat overviel. Zij typte met carbon al mijn verslagen voor de pedagogische academie, die ik schreef of dicteerde. Wat heerlijk om een moeder te hebben die trots op je is, op alles wat je doet.

aukje oudIngrid: Pa en ma zijn in 1966 verhuisd naar Purmerend. Na slechts twee jaar aan de Bunderstraat overleed pa plotseling. Pa is begraven op de begraafplaats naast het crematorium. Ma heeft daar Ruud Hannema leren kennen want - zoals ma regelmatig bij pa’s graf kwam -  bezocht hij het graf van zijn overleden vrouw Irma. Ze vonden in elkaar herkenning en hebben het 19 jaar goed met elkaar gehad. Samen hebben ze vele reisjes gemaakt met de bus en ook nu stond er weer een reisje gepland in het voorjaar. Het laatste jaar verzorgde Ruud ook het graf van pa, want ma was niet meer in staat om er zelf naar toe te gaan.

Ruud: Na de dood van mijn vader heeft Ruud Hannema maar liefst 19 jaar mijn moeder bijgestaan in een moderne LAT relatie, waarvoor wij hem dankbaar zijn. Ma werd de laatste jaren fysiek beperkter en haar wereld werd kleiner. Maar zij heeft tot het laatste moment gestreden voor haar zelfstandigheid. Ook op de spoedeisende hulp en op de IC heeft zij gestreden, tot ze het  moest loslaten.

Ingrid: Ma heeft in het ziekenhuis ons allemaal nog kunnen zien. Ze vond het zo intiem, zei ze die donderdag op de IC,  toen we er allemaal waren. Wat een geluk, wat een gouden moment.